Dwa układy żył

dwa układy żył

Sieć naczyń żylnych w nogach tworzą dwa układy. Jeden znajduje się tuż pod skórą i nazywa się układem żył powierzchniowych, a drugi jest za powięzią i nazywa się układem żył głębokich. Oba układy łączą żyły przeszywające powieź, czyli tzw. perforatory.

Układ żył powierzchniowych

 

Najdłuższą żyłą w układzie powierzchniowym jest żyła odpiszczelowa biegnąca od pachwiny do kostki wewnętrznej. Większość żył znajdujących się pod skórą zbiega się w przebiegu tej żył. Druga żyłą, z która łączą się mniejsze żyły układu powierzchniowego jest żyła odstrzałkowa -zaczynająca się pod kolanem a kończąca przy kostce zewnętrznej. Schorzenia dotyczące układu żył powierzchniowych są najczęściej powodem zgłaszania się pacjentów. Żyły układu powierzchniowego są otoczone tylko tkanką podskórną, łatwo więc o uszkodzenia związane z utratą ich sprężystości i niedomykaniem się zastawek. Krew nie mogąc podążać do serca rozdyma elastyczne ścianki żył. Znacznie zwiększają one swoja objętość i długość, zaczynają skręcać się. Tak tworzą się żylaki. Pajączki dotyczą także żył powierzchniowych. To mikrożylaki. W rozszerzonych, wydętych żyłach łatwo dochodzi do krzepnięcia krwi, tworzą się stany zapalne, w wyniku których może dochodzić do trwałego uszkodzenia zastawek. Poprzez uszkodzone żyły krew nie płynie do serca, a jedynie w nich zalega. Jest ona pozbawiona tlenu i zawiera produkty odpadowe przemiany materii. Uszkadza sąsiednie tkanki. Pacjenci mówią o ciężkości nóg, widać obrzęki, przebarwienia na skórze, pojawia się ból. Wiele lat takiego stanu tak osłabia tkanki, że nawet drobny uraz powoduje, że otwiera się rana, której nie daje się zagoić. Owrzodzenia podudzi są najboleśniejszym przejawem niewydolności żylnej. Owrzodzenia powstają najczęściej z powodu niewydolności żyły odpiszczelowej – wtedy rana zaczyna się tworzyć przy kostce po stronie wewnętrznej. Uszkodzone żyły układu powierzchniowego można usuwać lub zamykać. Dolegliwości mijają, rany goją się. W przypadku uszkodzeń układu powierzchniowego wskazane jest stosowanie kompresji w 1 lub 2 klasie ucisku.

Układ żył głębokich

 

Żyły głębokie gromadzą się w 2 pnie: żyłę udową i podkolanową. Tutaj do uszkodzeń dochodzi znacznie trudniej. Żyły głębokie są otoczone tkanką mięśniową i w związku z tym niemożliwe jest ich tak łatwe rozszerzanie się. Uszkodzenie dotyczące tego układu wiążą się z procesami zakrzepowymi, w wyniku których dochodzi do zniszczenia zastawek i niewydolności tych żył. Żyły układu głębokiego nie podlegają korekcie i nie można ich usunąć, jak w przypadku żył układu powierzchniowego. Mimo podejmowanych prób rekonstrukcji zastawek, wyniki nie są zadowalające. Do najczęstszych powikłań związanych z niewydolnością układu żył głębokich należą owrzodzenia podudzi. Ich leczenie trwa dłużej niż w przypadku owrzodzę powstałych z powodu niewydolności żył powierzchniowych. Nie można też trwale usunąć przyczyny tworzenia się ran. Kompresjoterapia, czyli ucisk zewnętrzny wpływa na poprawę powrotu krwi żylnej i w ten sposób dąży się do odtworzenia uszkodzonych tkanek i zagojenia ran. Ale pacjent musi do końca życia stosować wyroby kompresyjne (w 2 lub 3 klasie ucisku) kompensujące niewydolność żył głębokich.

Żyły przeszywające (perforatory)

 

Perforatorów jest bardzo dużo, około 150 na jednej nodze. Niektóre są ważniejsze z uwagi na ich wpływ na hemodynamikę układu żylnego. Wtedy, gdy bolą nas nogi można zauważyć wgłębienia w przebiegu żył. To właśnie są perforatory. W zdrowych żyłach 90% krwi żylnej powraca do serca za pośrednictwem żył głębokich, a tylko 10% za pośrednictwem żył powierzchownych.